Το σκοταδιστικό παραμύθι για τον βωμό στον δήθεν Άγνωστο Θεό

Διατυμπανίζεται πως οι αρχαίοι Έλληνες είχαν βωμό αφιερωμένο στον άγνωστο θεό, επειδή … λένε, περίμεναν κάτι άλλο. Αυτό μπορεί να σταθεί μόνο με άγνοια της ιστορίας με έλλειψη
ενδιαφέροντος για έρευνα και με ευκολοπιστία χωρίς αποδείξεις. Και να πως έχουν τα πράγματα μέσα από ιστορικές πηγές. Με το όνομα Κυλώνειον άγος έμεινε γνωστή στην ιστορία μια σειρά από δεινοπαθήματα και θεομηνίες που έπληξαν την αρχαία Αθήνα και που αποδόθηκαν ...
στην οργή των θεών για τη σφαγή των οπαδών του Κύλωναπου συνέβη κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες.

Μετά την εφαρμογή της Δρακοντιας νομοθεσίας μεγάλη μερίδα της Αθηναϊκής κοινωνίας ήταν έντονα δυσαρεστημένη λόγω της αυστηρότητας των νόμων. Τότε ο Κύλων που ανήκε στη τάξη των ευγενών, είχε αναδειχθεί ολυμπιονίκης και ήταν γαμπρός του Τυράννου των Μεγάρων Θεαγένη επεχείρησε να δώσει τέλος. Είχε μάλιστα πάρει και χρησμό από το Μαντείο των Δελφών που έλεγε: «εν του Διός τη μεγίστη εορτή καταλαβείν την Αθηναίων ακρόπολιν» (Θουκ. Α' 126, 4). Θεώρησε ότι η μεγαλύτερη γιορτή του Δία ήταν ταΟλύμπια (κατά πάσα πιθανότητα όμως το Μαντείο αναφερόταν στα Διάδια).

Κατά την διάρκεια της εορτής των Ολυμπίων επιτρεπόταν στους ολυμπιονίκες στην επέτειο της νίκης τους να πηγαίνουν με συγγενείς και φίλους και να κάνουν θυσίες σε διάφορα ιερά της πόλης. Εκμεταλλευόμενος τη συνήθεια αυτή αλλά και τη δυσαρέσκεια εκείνη των Αθηναίων, μαζί με τον αδελφό του και τους οπαδούς του κατέλαβε τηνΑκρόπολη το 620 π.Χ., (κατ΄ άλλους το 612).

Δεν επέτυχε όμως την ολοκλήρωση του σκοπού του γιατί ο τότε επώνυμος αρχων της Αθήνας ο Μεγακλής που ανήκε στην ισχυρή οικογένεια τωνΑλκμαιωνιδων αντέδρασε δραστήρια και πολιορκώντας την Ακρόπολη ανάγκασε τον μεν Κύλωνα και τον αδελφό του να διαφύγουν στα, Μέγαρα τους δε οπαδούς του να καταφύγουν ικέτες στον βωμό της Πολιάδας Αθηνάς. Τότε όσοι κατέφευγαν στους βωμούς θεωρούνταν προστατευόμενοι των θεών και συνεπώς ήταν απαραβίαστοι.

Οι οπαδοί όμως του Μεγακλή, ενώ τους υποσχέθηκαν πως αν βγουν από το ιερό δεν θα τους πείραζαν, παραβαίνοντας το πανελλήνιο εκείνο ιερό έθιμο, τους φόνευσαν προ του ιερού των Ευμενίδων, τη στιγμή που κατέρχονταν από την Ακρόπολη κρατώντας κατά την παράδοση ταινίες των οποίων η άλλη άκρη ήταν δεμένη στο βωμό, αφού προηγουμένως έκοψαν αυτές τις ταινίες, θεωρώντας έτσι ότι δεν τυγχάνουν πλέον της θείας προστασίας.

Το έγκλημα αυτό των ικετών προκάλεσε τη φρίκη των Αθηναίων και τη γενική κατακραυγή και εκτός της Αθήνας, και οι δε Αλκμαιονίδες θεωρήθηκαν "εναγείς", ενώ αντίθετα οι συμπάθειες στράφηκαν προς τον Κύλωνα. Του γεγονότος αυτού επακολούθησε σειρά στάσεων και ταραχών μέχρι το597 π.Χ.που ανέλαβε ο Σόλων να συμβιβάσει τα αντιμαχόμενα μέρη παρακαλώντας τους "εναγείς" να υποβληθούν οικειοθελώς στη κρίση τριακοσιομελούς δικαστηρίου που θα αποφασίσει σχετικά.

Οι Αλκμαιονίδες προ αυτής της κατακραυγής δέχτηκαν και το δικαστήριο εκείνο με κατήγορο τον Μύρωνα τον Φλυέα τους καταδίκασε σε εξορία. Αποφάσισε μάλιστα να εκταφούν όσοι εν τω μεταξύ είχαν πεθάνει και να θαφτούν έξω από τη πόλη.
Αν και εκτελέστηκε η απόφαση εκείνη το αγος εξακολουθούσε να υφίσταται και φοβερή ασθένεια, λοιμός έπληξε την Αθήνα, με πολλούς θανάτους, τον οποίο οι πολίτες θεώρησαν ως θεία δίκη για το έγκλημα. Τότε λέγεται πως πάνω από τη πόλη εμφανίσθηκαν να πλανώνται ψυχές νεκρών (φαντάσματα) και ένας δεισιδαίμονας φόβος κατέλαβε τους Αθηναίους. Την ίδια περίοδο ο Κύλωνας ξεσήκωσε τους Μεγαρείς εναντίον των Αθηναίων και κατάφεραν να καταλάβουν την Σαλαμίνα προκαλώντας καταστροφές και στην υπόλοιπη Αττικη.
Μετά απ΄ αυτά ρωτήθηκε το Μαντείο των Δελφών το οποίο και έδωσε εντολή να γίνει πλήρης καθαρμός υπό τις οδηγίες του τότε φιλόσοφου αλλά και ιερέα Επιμενιδη που έμενε όμως στην στη Φαιστό στην Κρήτη. Τότε στάλθηκε στη Κρήτη εσπευσμένα ο Αθηναίος Νικίας ο Νικαράτου με ιερό πλοίο, πιθανώς τη Πάραλο ο οποίος προσκάλεσε τον Επιμενίδη στην Αθήνα πράγμα που δέχθηκε και τον ακολούθησε. Σημειώνεται πως μόλις ο Επιμενίδης έφθασε στο λιμένα της Μουνιχίας, και αντίκρισε τον λόφο της Μουνιχίας προφήτεψε τον πραγματικό κίνδυνο της Αθήνας.
Ο Επιμενίδης φθάνοντας στην αρχαία Αθήνα και βλέποντας τον χώρο έδωσε αμέσως εντολή να συγκεντρώσουν πάνω στον Αρειο Παγο μαύρα και λευκά πρόβατα τα οποία στη συνέχεια άφησαν ελεύθερα διατάζοντας να τα παρακολουθούν και όπου σταματήσει καθένα εξ αυτών εκεί να ιδρύεται (στήνεται) βωμός και να θυσιάζεται. Μετά την εκτέλεση των οδηγιών αυτών του Επιμενίδη οι θεοί μαλάκωσαν και το άγος εξέλιπε. Οι Αθηναίοι τίμησαν ιδιαίτερα τον Επιμενίδη προσφέροντάς του μεγάλες αμοιβές και δώρα πλην όμως εκείνος αρκέσθηκε μόνο σε ένα κλώνο ελαίας.
Και εδώ οφείλουμε να συμπληρώσουμε μια λεπτομέρεια στην παραπάνω πραγματική ιστορία που παραλείπεται (εσκεμμένως;). Μια παράληψη η οποία στηρίζει το μύθευμα του Παύλου και των υποστηρικτών αυτού, περί βωμού προς τον άγνωστο θεό. Βεβαίως και υπήρχαν βωμοί προς τον άγνωστο θεό. ΟΧΙ όμως για τον λόγο που υποστηρίζουν κάποιοι. Είδαμε πιο πάνω πως η εντολή του Επιμενίδη ήταν «όπου σταματήσει καθένα εξ αυτών (των προβάτων) εκεί να ιδρύεται (στήνεται) βωμός και να θυσιάζεται. Αυτό που παραλείπεται είναι ότι ο βωμός που θα ιδρύεται (κατ εντολή του Επιμενίδη) θα ιδρύεται προς τιμήν του θεού ο οποίος έχει ναό κοντά στο σημείο του νεοϊδρυθέντος βωμού. Σε αρκετά από τα σημεία αυτά δεν υπήρχε κοντά ναός και έκριναν, στους απομακρυσμένους βωμούς, να μη δοθεί κάποιο όνομα ώστε να μην αδικηθεί κάποιος θεός και για την αποφυγή λάθους ονομάστηκαν «τω αγνώστω θεώ».
Ιδού: Εκ του Αθανασίου Σταγειρίτη και εις τον 2ον τόμο του έργου "Ωγυγία ή Αρχαιολογία", σελίδα 141, στο κεφάλαιο "Περί των Αγνώστων Θεών" διαβάζουμε τα κάτωθι:
«Τούτων των Αγνώστων Θεών την λατρείαν εισήγαγεν ο Επιμενίδης εις τους Αθηναίους πρώτον, ως και εν άλλοις είρηται, ολίγον προ του Μηδικού πολέμου, δια την εξής αιτίαν. Κύλων ο Ολυμπιονίκης, ο Αθηναίος, γαμβρός ων του Θεαγένους τυράνου των Μεγάρων, και άνθρωπος επιφανής, ηθέλησε να αρπάση την τυραννίαν των Αθηνών, και δια τούτο κατέλαβε την ακρόπολιν, έχων και άλλους πολλούς συνωμότας, βοηθούμενος και υπο του πενθερού. πολιορκηθέντες δε ηναγκάσθησαν, και κατέφυγον ικέται εις το άγαλμα της Αθηνάς. Οι δε Αθηναίοι πρώτον μεν υπεσχέθησαν, να μη τους φονεύσωσιν, έπειτα τους εφόνευσαν όλους. τινές δε κατέφυγον και εις τον βωμόν των Σεμνών Θεών, ως και αυτός ο Κύλων, και ο αδελφός αυτού, πλην εφόνευσαν και αυτούς.

Και τούτο ήτον το θρυλλούμενον κυλώνειον άγος, το οποίον κατετάραττε τας Αθήνας ύστερον με διαφόρους δυστυχίας, επειδή ωργίσθη η Αθηνά, δια τον φόνον των ικετών αυτής. Οι δε φονείς των φονευθέντων τούτων και οι απόγονοι αυτών ωνομάσθησαν εναγείς, τους οποίους εδίωξαν ύστερον εκ της πόλεως. Τέλος δε, θλιβόμενοι οι Αθηναίοι υπό νόσου σφόδρας, έλαβον χρησμόν, να καθαρίσωσι την πόλιν. Όθεν ακούοντες τον Επιμενίδην άνθρωπον θεοφιλή, έπεμψαν εις την Κρήτην πλοίον και τον Νικίαν του Νικηράτου, να καλέση αυτόν.

Έλθων ουν ο Επιμενίδης κατά την τεσσαρακοστήν έκτην ολυμπιάδα, εκάθηρε την πόλιν, και έπαυσε τον λοιμόν οίτω. λαβών πρόβατα λευκά και μέλανα τα έφερεν εις τον Άριον Πάγον. έπειτα απολύσας αυτά παρήγγειλε, να τα ακολουθήσωσιν άνθρωποι διωρισμένοι και όπου σταθή έκαστον, εκεί να το θυσιάσωσιν εις τον θεόν εκείνον, εις τον οποίον ανήκει το πλησιέστερον ιερόν.

Επειδή δε εστάθησαν, και εθυσιάσθησαν εις τας πεδιάδας, όπου δεν ήτον ιερά, έκτισαν εκεί βωμούς ανωνύμους και έλεγον αυτούς των Αγνώστων θεών. Όθεν και μόνο εις την Αττικήν είχον βωμούς οι Άγνωστοι θεοί, και μάλιστα προς τον Φαληρέα λιμένα. Ύστερον δε έκτισαν και εις την Ολυμπίαν.»

________________

 

Αναδημοσίευση από:  http://ksipnistere.blogspot.gr/2015/03/blog-post_9874.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/ksipnistere+%28%CE%9E%CF%85%CF%80%CE%BD%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%B5+%CF%81%CE%B5+!++____+%CE%A4%CE%BF+%CE%A0%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF+%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF++%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BA+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%A7%CF%8E%CF%81%CE%B1%CF%82%29,

Και ο Θεός δάκρυσε στο Βατοπέδι...

ΡΑΣΑ ΜΕ ΣΠΕΡΜΑ, ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Έρευνα του Κώστα Βαξεβάνη

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΝΟΡΑΣΕΙΣ 

ΕΩΣ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 

Αν o σκοπός αγιάζει τα μέσα, τότε ναι, στη Μονή Βατοπαιδίου στο Άγιο Όρος, τα τελευταία 20 χρόνια, υπάρχουν πολλοί «άγιοι». Το σκάνδαλο δεν είναι πως μερικοί μοναχοί μπέρδεψαν το προσευχητάρι με τα μπλοκ επιταγών. Είναι ακόμη πιο βαθύ. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, ένα παραθρησκευτικό σύστημα, γαντζωμένο πάνω σε αυτούς που ασκούν ή που θέλουν εξουσία, ονειρεύεται παντοκρατορίες, υπόσχεται με «προφητείες» και απειλεί όχι με την εικόνα του διαβόλου, αλλά με αυτή της δικής του μορφής και δύναμης. Ο αποκρυφισμός, οι συνωμοσίες, τα απλοϊκά κηρύγματα, οι ψυχολογικοί εκβιασμοί, ο υποκριτικός ευσεβισμός, συναντούν την κοσμικότητα, τις δημόσιες σχέσεις, τη λαϊκή ανασφάλεια και πάντα το χρήμα. Το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου, και πολύ περισσότερο η ιστορία των πρωταγωνιστών του, αποδεικνύει πως στην Ελλάδα μπορείς να κάνεις τα χειρότερα πράγματα, επικαλούμενος τα καλύτερα και αποσκοπώντας στα πάντα. Εν ολίγοις, όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα, τόσο περισσότεροι θα το πιστέψουν.

Όταν το Σεπτέμβριο του 2007, με τη δημοσιογραφική ομάδα της εκπομπής «Το Κουτί της Πανδώρας» αρχίσαμε να ερευνούμε κάποιες καταγγελίες για το Βατοπαίδι, ήμουνα σίγουρος πως βρισκόμουνα μπροστά σε μια απ αυτές τις προκλητικές παραχωρήσεις υπέρ της Εκκλησίας, με αντάλλαγμα όχι τη βασιλεία των ουρανών, αλλά των ψήφων. Αρκετοί βουλευτές πηγαινοέρχονταν στο Άγιο Όρος, και φαινόταν πολύ λογικό, μεταξύ σταυρού και μετανοίας, κάποιος να φάνηκε χαλαρός απέναντι στην παροιμιώδη βυζαντινή πιεστικότητα.

Tον Ιανουάριο του 2008, τα στοιχεία που είχαν συγκεντρωθεί από την έρευνα ήταν συγκλονιστικά. Το κράτος είχε παραχωρήσει την έκταση της Βιστωνίδας στο Βατοπαίδι, παρότι εκκρεμούσε ευνοϊκή δικαστική απόφαση για το ίδιο. Στη συνέχεια, την παραχωρημένη έκταση της Βιστωνίδας την αντάλλαξε -με μια υπουργική απόφαση που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ στο ΦΕΚ- με οικόπεδα «φιλέτα» σε όλη την Ελλάδα, μια και τα καλάμια της λίμνης τούς ήταν άχρηστα για μπίζνες. Τα «φιλέτα» αυτά τα πήραν εταιρείες που είχαν συσταθεί γι αυτή ακριβώς τη δουλειά. Μέλη των διοικητικών συμβουλίων τους ήταν ταυτόχρονα και νομικοί ή οικονομικοί σύμβουλοι του Βατοπαιδίου. Το ίδιο το Βατοπαίδι, μέσω κυπριακών εταιρειών, συμμετείχε στις εταιρείες. Βέβαια στις ανταλλαγές η άχρηστη για δόμηση γη της Βιστωνίδας αποτιμήθηκε σε πολλαπλάσιες τιμές από τις πραγματικές, ενώ τα οικόπεδα δίπλα στη θάλασσα αποτιμήθηκαν σε μόλις 200 ευρώ το στρέμμα! Σε όλη τη διαδικασία υπήρχαν δεκάδες παρατυπίες που καλύφθηκαν με άκρα μυστικότητα. Καλόγεροι με οικοδομικές κορδέλες διάλεγαν επιτόπου τα οικόπεδα που θα πάρει η μονή και κρατικοί υπάλληλοι δρούσαν με πρωτοφανή τρόπο. Ένα από τα αστεία που λέγαμε την περίοδο της έρευνας στην εκπομπή ήταν πως, αντί να παρέμβει εισαγγελέας, έπρεπε να εντοπιστούν οι υπουργοί και οι υπάλληλοι που έστησαν την υπόθεση «Βατοπαίδι» με τέτοια ταχύτητα και αποτελεσματικότητα και, αντί να μπουν φυλακή, να τους ανατεθεί η δημιουργία ενός σύγχρονου αντιγραφειοκρατικού δημόσιου τομέα!

Την εποχή εκείνη που συγκεντρώσαμε τα στοιχεία για το σκάνδαλο, ξεκινήσαμε τις βιντεοσκοπήσεις στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στη Χαλκιδική. Και τότε άρχισαν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Δεκάδες άνθρωποι, τους οποίους γνώριζα και ακόμη περισσότεροι που δεν γνώριζα, άρχισαν να μου τηλεφωνούν και να με συμβουλεύουν να αφήσω την έρευνα. Το πρώτο ερώτημα ήταν πού έμαθαν τόσο γρήγορα τι κάνουμε, αφού δεν είχαμε δημοσιοποιήσει τίποτα; Και το δεύτερο, γιατί τόσοι άνθρωποι, από κάθε χώρο και κομματική απόχρωση, ενδιαφέρονταν τόσο πολύ για το Βατοπαίδι;

Κάποιος δικηγόρος, τον οποίο δεν γνώριζα, με πήρε τηλέφωνο και, αφού φρόντισε να μου διευκρινίσει πως είναι φίλος του ιδιοκτήτη του καναλιού που δούλευα, σημείωσε με νόημα πως αν δεν σταματούσα δεν θα είχα καλά ξεμπερδέματα. Δημοσιογράφος από τη Θεσσαλονίκη, γνωστός για τις σχέσεις του με την Εκκλησία, προσπάθησε να με πείσει πως όλα είναι εντάξει και ο ηγούμενος Εφραίμ είναι δια τεθειμένος να με φιλοξενήσει στη μονή για να μου δώσει εξηγήσεις. Του απάντησα πως οι εξηγήσεις έπρεπε να δοθούν επίσημα στην κάμερα όταν τελείωνε η έρευνα. Ο Εφραίμ δεν δέχτηκε ποτέ τελικώς να με δει.

Προς τιμήν του, ο ιδιοκτήτης του καναλιού με ενθάρρυνε στην έρευνα, αν και απ' ό,τι έμαθα αργότερα δέχτηκε κι αυτός πιέσεις για να σταματήσω. Δεν ενέδωσε.

Οι διαπλεκόμενοι με το Βατοπαίδι ήταν τα πιο γνωστά ονόματα της πολιτικής, επιχειρηματίες, μεγαλοδικηγόροι ακόμη και άνθρωποι του θεάματος. Και απ' ό,τι ανακαλύψαμε, παρότι οι τοπικοί φορείς έγκαιρα είχαν διαμαρτυρηθεί για τις εξελίξεις στο Βατοπαίδι, κανένα μέσο ενημέρωσης, επί χρόνια, δεν συμμερίστηκε τις καταγγελίες.

Ο Κήπος της Παναγίας μύριζε άσχημα και δεν ήταν απλώς ένα σκάνδαλο στο Βατοπαίδι. Μύριζε καμαρίλα. Πέντε ρασοφόροι σε μία μονή έμοιαζαν να ξέρουν και να επηρεάζουν τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στην Ελλάδα. Δεν ήταν θρησκευτικό συναίσθημα. Έμοιαζε με αποκρυφισμό και λειτουργία στοάς. Ακόμη κι όταν προβλήθηκε η εκπομπή, μετά από μήνες, καμία εφημερίδα δεν έγραψε το παραμικρό. Για καλή μου τύχη, διατάχθηκε εισαγγελική έρευνα. Αυτοί που τη διέταξαν ίσως ήθελαν να αποσιωπηθεί το θέμα, καταλογίζοντας ευθύνη σε κάποιους υπαλλήλους και μόνο. Ευτυχώς όμως δύο εισαγγελικοί λειτουργοί που ανέλαβαν τη δικαστική έρευνα πήγαν παρακάτω, μίλησαν για ευθύνη υπουργών και κατέθεσαν τις παραιτήσεις τους σε περίπτωση που το θέμα δεν πήγαινε στη Βουλή για την ευθύνη των υπουργών. Το θέμα σε μερικές μέρες έγινε πολιτικό και απασχόλησε πια εκ των πραγμάτων τα ΜΜΕ.

Όταν έφυγα από το κανάλι, κάποιος κύριος έστειλε e-mail στο οποίο, με ένα ύφος ανάμεσα σε απειλή και μεταφυσική γνώση, μου γνωστοποιούσε πως αυτό που έπαθα ήταν ένα από τα δεκάδες που θα πάθω γιατί τα έβαλα με το Βατοπαίδι. Το διάβασα, γέλασα, αλλά ταυτόχρονα ήξερα πια πως η κάστα του Βατοπαιδίου παραμένει ένας ισχυρός μηχανισμός, πατώντας στις πιο πρωτόγονες φοβίες των ανθρώπων και στο χρήμα. Και το εμπέδωσα, ψάχνοντας την ιστορία της.

Ένας προφΗτΗς με ορεξεις ...;

Η προσπάθεια που γίνεται επί χρόνια να εμφανιστεί η σύγχρονη ιστορία του Βατοπαιδίου ως συνέχεια μιας ιστορίας αιώνων, με ταπεινούς πρωταγωνιστές και άγιες μορφές, δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Το σύγχρονο Βατοπαίδι, δηλαδή το Βατοπαίδι από το 1990 και μετά, είναι η ιστορία τριών ανθρώπων: του Εφραίμ (πραγματικό όνομα Βασίλης Κουτσού), του Αθανάσιου, νυν Μητροπολίτη Λεμεσού, και του Ιωσήφ, του πνευματικού πατέρα του νέου Βατοπαιδίου. Κύπριοι και οι τρεις. Στην ομάδα προστέθηκε αργότερα και ο Αρσένιος, ένα πρώην στέλεχος της ΚΝΕ, που κατέληξε δεύ-τερος τη τάξη στη μονή.

Η ιστορία, σαν κακό παραμύθι, ξεκινά το 1978. Στην Κύπρο φτάνει ο καλόγερος Ιωσήφ ο οποίος προέρχεται από το Άγιο Όρος. Υποστηρίζει πως είναι πνευματικό παιδί ενός άλλου Ιωσήφ, του Σπηλαιώτη, μιας γνωστής μορφής του Όρους. Ο Ιωσήφ εγκαθίσταται στην Πάφο και ζητάει από το Μητροπολίτη Πάφου Χρυσόστομο -τώρα είναι Αρχιεπίσκοπος Κύπρου-, να τον αφήσει να φτιάξει το εγκαταλελειμμένο μοναστήρι του Σταυρού στη Μίνθη. Ο Χρυσόστομος δέχεται και τον χρίζει ηγούμενο της μονής. Οι πνευματικοί πατέρες του Αγίου Όρους δεν συναινούν στην απόφαση αυτή. (Όπως είπαν αργότερα, ο Ιωσήφ είχε κώλυμα ιεροσύνης, γιατί στα 16 του χρόνια είχε βιάσει ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι και γι' αυτό κατέφυγε σε μοναστήρι.)

Ο Ιωσήφ γίνεται ηγούμενος, έχοντας στο πλευρό του το θεολόγο Βασίλη Κουτσού (Εφραίμ του Βατοπαιδίου) και το διάκονο Αθανάσιο (Αθανάσιος Λεμεσού, πια). Λίγο αργότερα, ο Ιωσήφ πρωτοστατεί στη δημιουργία μιας γυναικείας μονής κοντά στο δικό του μοναστήρι. Αναλαμβάνει το πνευματικό έργο στη γυναικεία μονή και πολλές φορές μένει εκεί. Στην Κύπρο αποκτά φήμη ως Αγιορείτης μοναχός. Φροντίζει, μάλιστα, ο ίδιος να λέει πως δεν έγινε ηγούμενος στο Άγιο Όρος, γιατί θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο και ταπεινό. Η Κύπρος είναι σίγουρη πως ένας άγιος άνθρωπος, με ευλογία Θεού, είχε φτάσει στο νησί για να προσφέρει.

Ξαφνικά όμως, το 1981, ο Ιωσήφ με τον Αθανάσιο και τον Βασίλη Κουτσού (Εφραίμ) φεύγουν από την Κύπρο, φροντίζοντας μάλιστα να πάρουν την οικοσκευή και τα χρήματα της μονής. Υπεύθυνος για το διωγμό τους θεωρείται ο μέχρι τότε προστάτης του Μητροπολίτης Πάφου. Υπάρχουν φήμες για ηθικά παραπτώματα του Ιωσήφ αλλά τίποτα παραπάνω. Φεύγοντας, ο Ιωσήφ εξακοντίζει μια απειλή, την οποία ονομάζει προφητεία: «Θα επιστρέψουμε, θα εκθρονίσουμε τον Πάφου και θα πάρουμε την Εκκλησία της Κύπρου».

Μετά από χρόνια, το 1992, ο Αθανάσιος επιστρέφει πραγματικά στην Κύπρο, γίνεται μητροπολίτης για να διεκδικήσει το αρχιεπισκοπικό αξίωμα. Το 1999 ένας υπόγειος πόλεμος μαίνεται στην Εκκλησία της Κύπρου. Από τη μια πλευρά, ο Αθανάσιος με την υποστήριξη του Βατοπαιδίου και, από την άλλη, ο άνθρωπος που τους εκδίωξε από την Κύπρο, ο Χρυσόστομος. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το Βατοπαίδι θέλει να γκρεμίσει τον Χρυσόστομο και να εκπληρώσει την προφητεία του Ιωσήφ. Δημοσιεύματα σε εφημερίδες της Κύπρου που σχετίζονται με το Βατοπαίδι αφήνουν υπονοούμενα για σκάνδαλα του Χρυσόστομου. Ο Χρυσόστομος, ξέροντας την πηγή της επίθε-σης, απαντά φέρνοντας στην Ιερά Σύνοδο την υπόθεση του Ιωσήφ και της συνοδείας του. Οι μαρτυρίες στην Ιερά Σύνοδο περιγράφουν τον Ιωσήφ ως παιδεραστή και σεξουαλικά διεστραμμένο. Η ιστορία του 1981 μπορεί να μην βλέπει το φως της δημοσιότητας, αλλά είναι καταγεγραμμένη και συγκλονιστική.

Σύμφωνα με τα πρακτικά της Ιεράς Συνόδου της Κύπρου, κατά τη διάρκεια της παραμονής του Ιωσήφ στο νησί, οι μοναχές κατήγγειλαν στο Μητροπολίτη Πάφου Χρυσόστομο πως τις παρενοχλούσε σεξουαλικά. Απαιτούσε να κοιμάται μαζί τους, με το επιχείρημα πως πρέπει να εκπαιδευτούν να μην σκανδαλίζονται και να μην ντρέπονται όταν τους πιάνει το στήθος ή τα γεννητικά όργανα, γιατί είναι κομμάτι του σώματος που έδωσε ο Θεός, όπως το χέρι και το πόδι. Οι μοναχές, μάλιστα, είχαν πάθει μολύνσεις από τον Ιωσήφ και είχαν καταφύγει στο φαρμακοποιό που τους είχε δώσει φάρμακα.

Ανατριχιαστική είναι όμως η κατάθεση μιας καθηγήτριας 29 ετών, η οποία, σε ηλικία 12 ετών, είχε πέσει στα χέρια του Ιωσήφ. Οι γονείς της θεωρούσαν ασφαλές και αρκετά ιερό να την παραδώσουν σε έναν άγιο άνθρωπο όπως ο Ιωσήφ. Η συμπεριφορά του Ιωσήφ όμως, όπως περιγράφει η ίδια, δεν είχε στοιχεία ιερότητας αλλά παιδεραστίας. Την πήγαινε στην εκκλησία, την έβαζε πάνω στα πόδια και έβαζε το χέρι του στα γεννητικά της όργανα. Έβγαζε τα εσώρουχά της και την έβαζε να ξαπλώνει δίπλα του. Ανατριχιαστική είναι η διήγηση που περιγράφει πώς ο Ιωσήφ την ξάπλωσε στο κρεβάτι, άνοιξε στα πόδια της και έκοψε τρίχες από την παιδική ήβη για να τις κάνει φυλαχτό:

«Μου έλεγε "εγώ είμαι ο πατερούλης σου, είναι φυσικό και δεν υπάρχει τίποτα κακό. Είσαι το κοριτσάκι μου, είσαι η αγάπη μου". Πολλές φορές που καθόμουν πάνω στα γόνατά του είχε το χέρι του στα γεννητικά μου όργανα, τραβούσε και τα μαλλιά και έλεγε θα τα κόψω να τα κάνω φυλαχτό. Με έστειλε και του έφερα ψαλιδάκι. Με έβαλε να ξαπλώσω στο κρεβάτι. Έβγαλέ μου το εσώρουχο. Μου 'πε να ανοίξω τα πόδια μου και έκοψε ο ίδιος τα μαλλιά. Δεν αντιδρούσα, γιατί όλα αυτά μου φαινότανε φυσικά. Άρχισα να πονηρεύομαι όταν σκεφτόμουνα αν ήμουν παρθένα ...;».

Στην Ιερά Σύνοδο κατατέθηκε και χειρόγραφη επιστολή που είχε στείλει ο Ιωσήφ στη μικρή Μαρία. Ένα απαύγασμα αηδιαστικής παιδοφιλίας, κρυμμένης πίσω από επικλήσεις στο Χριστό και στην Παναγία, σίγουρα, πάντως, όχι αγιοσύνης:

«Άφησέ με, αγάπη μου, να εκφρασθώ έστω και λίγο, όπως αισθάνομαι για σένα, τη γνήσιά μου μορφή για να δω, και σε λίγο τι σημαίνει αγάπη Χριστού και πνευματική πατρότης, και ειδικά να μάθεις έστω αμυδρώς πόσο σε αγαπά αυτός που αποκαλείς ΠΑΤΕΡΑ και διερωτάσαι γιατί σου κάνει πατρικούς υπαινιγμούς. Δεν αγαπώ την κορούλα μου για να την κολακεύσω ούτε να την ενθαρρύνω, αλλά την αγαπώ γιατί της αξίζει, δεν είναι ξένο πράγμα που προσάρτησα κοντά μου, αλλά ο ίδιος μου ο εαυτός. Πρόσεχε μη σου ξεφύγει το μυστικό και μάθει κάποιος άλλος εκτός από σένα αυτά που σου λέγω, γιατί θα τα χάσεις και θα κλαίεις σε όλη σου τη ζωή».

«Το μοναστήρι εξασφαλίζει ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και γίνεται σιγά σιγά πόλος έλξης ...; Στην κατοχή του το Βατοπαίδι έχει χιλιάδες βυζαντινά κειμήλια και τμήμα της Αγίας Ζώνης της Παναγίας»

Η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε πως οι καταγγελίες που έκανε ο Πάφου Χρυσόστομος είναι αληθείς και ο διωγμός του Ιωσήφ δικαιολογημένος. Δεν μπορεί όμως να τον τιμωρήσει, γιατί ανήκει στο Άγιο Όρος και τη Μονή Βατοπαιδίου. Η υπόθεση θα σταματήσει εκεί για να εκπληρωθεί όχι η προφητεία του Ιωσήφ, αλλά η δραματική πρόβλεψη που έκανε η καθηγήτρια-θύμα του Ιωσήφ τελειώνοντας την κατάθεσή της στην Ιερά Σύνοδο:

«Θέλω να ρωτήσω και εγώ κάτι. Αυτά τα πράγματα θα σκεπαστούν για να μην γίνουν σκάνδαλα;».

Το 2006, ο Χρυσόστομος Πάφου έγινε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου παρά τις προφητείες. Οι Βατοπαιδινοί καλόγεροι κατέβηκαν στη Μεγαλόνησο για να εκλέξουν τον εκλεκτό τους Αθανάσιο Λεμεσού, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Τα κομποσκοινια και οι κομποΓιαννιτες

Η ομάδα του Ιωσήφ, το 1981, εγκαταστάθηκε στο Άγιο Όρος όπου ο Βασίλης Κουτσού γίνεται πια μοναχός Εφραίμ. Η διαμονή της τρόικας στο Άγιο Όρος αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Τους διώχνουν από παντού αλλά τη λύση δίνει ο διοικητής του Αγίου Όρους, αλευροβιομήχανος Λούλης, προσωπικός φίλος του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Κάνει πρόταση στο Οικουμενικό Πατριαρχείο να δοθεί στους Κύπριους μοναχούς η Μονή Βατοπαιδίου. Όχι μόνο το πετυχαίνει, αλλά η μονή από ιδιόρρυθμη (ο κάθε μοναχός ζει με το δικό του πρόγραμμα όπου επιλέξει) γίνεται κοινοβιακή. Ηγούμενος της μονής γίνεται ο Εφραίμ, πράγμα το οποίο δυσαρεστεί τον Αθανάσιο, ο οποίος τελικά φεύγει για την Κύπρο για να φτιαχτεί αργότερα ο άξονας Βατοπαιδίου-Κύπρου. Ένας άξονας θρησκοληψίας, ψευδοπροφητειών και χρήματος.

Το μοναστήρι εξασφαλίζει ευρωπαϊκέςεπιδοτήσεις και γίνεται σιγά σιγά πόλος

έλξης. Περνώντας ουσιαστικά στα χέρια αποκλειστικά Κύπριων, συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των Κύπριων προσκυνητών. Στην κατοχή του το Βατοπαίδι έχει χιλιάδες βυζαντινά κειμήλια και τμήμα της Αγίας Ζώνης της Παναγίας. Για τα μεν πρώτα, μοναχοί του Αγίου Όρους σε επιστολή τους προς Έλληνες βουλευτές μετά το σκάνδαλο Βατοπαιδίου υποστήριξαν πως πολλά πήγαν σε ιδιωτικές συλλογές πολιτικών. Η δε Αγία Ζώνη έγινε το επικοινωνιακό όπλο του Εφραίμ, ο πολιορκητικός κριός της νέας τάξης του Βατοπαιδίου. Αμέσως μόλις ανέλαβε ο Εφραίμ, η Αγία Ζώνη μεταφέρθηκε ως την Ουρανούπολη για να προσκυνήσει η τέως βασίλισσα Άννα Μαρία. Ήταν η πρώτη κίνηση της επιχείρησης εξαγωγών - εισαγωγών της αγίας βιομηχανίας. Το 1995, η Αγία Ζώνη φτάνει στην Αθήνα και περιφέρεται στις οικίες του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, βιομηχάνων, εκδοτών και πλήθους επωνύμων. Στη συνέχεια, εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα με το αζημίωτο. Χορηγός είναι η εταιρεία LADA Ελλάς, όπως δηλώνει ο εκπρόσωπός της. Μάλιστα, έτσι ακριβώς το είχε πει. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας είναι συγγενής του Εφραίμ και αργότερα στην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων θα διαμορφώσει μια ειδική αίθουσα για να κάνει κηρύγματα ο Εφραίμ.

Το 1995 λοιπόν, η Ελλάδα μαθαίνει τον Εφραίμ. Εμφανίζεται στις κάμερες και διαβεβαιώνει πως υπήρξαν πολλά θαύματα κατά την παραμονή της Αγίας Ζώνης στην Αθήνα. Η ουσία είναι πως η Αγία Ζώνη γίνεται ένα είδος prive φυλαχτού και ευλογίας για τη hi society της Αθήνας. Ο Εφραίμ κυκλοφορεί στα σαλόνια και δίνει επιλεκτικά τη δυνατότητα προσκυνήματος της Αγίας Ζώνης. Όποιος παίρνει την άδεια να προσκυνήσει αισθάνεται την ανάγκη να θεοποιήσει τον Εφραίμ. Απλή ψυχολογική υποχρέωση που παίρνει τη διάσταση συναλλαγής με τα άγια.

Το 1997, το πορτρέτο του Εφραίμ, το πορτρέτο ενός αγίου, φιγουράρει στο μεγαλύτερο κανάλι της χώρας. Ο δημοσιογράφος Θεόδωρος Ρουσόπουλος, σε εκπομπή του στο Mega, φιλοξενεί τον άγιο Εφραίμ. Λίγο αργότερα, ο εκλεκτός του Βατοπαιδίου γίνεται υπουργός. Τα επόμενα χρόνια, όταν ο κόσμος μιλά για Άγιο Όρος, εννοεί Βατοπαίδι.

Τα κομποσκοίνια πάνε κι έρχονται. Ένα λατρευτικό αντικείμενο γίνεται ξαφνικά holy fashion. «Από πού είναι το κομποσκοίνι σου; Α, το δικό μου είναι απ το Βατοπαίδι». Το Βατοπαίδι είναι in και lifestyle. Είναι μάλλον τραγική η περίπτωση όπου γνωστό φωτομοντέλο έκανε φωτογράφιση με το βρακάκι και το κομποσκοίνι της ...;

Ο άγιος Εφραίμ είναι πίσω απ όλα. Υπόσχεται θαύματα και έχει ενοράσεις. Μια βιομηχανία εκμετάλλευσης της πίστης. Με τη συνδρομή της τηλεόρασης, των σαλονιών και της οικογένειας Ρουσόπουλου. Το 2006, ο Θόδωρος Ρουσόπουλος, υπουργός πια, είναι στο Βατοπαίδι, όταν η σύζυγός του Μάρα Ζαχαρέα, σε εκπομπή της στο Mega, έχει συνέντευξη και πάλι του Εφραίμ. Ο Εφραίμ, άγιος πάντα, μιλά για τη θεραπεία των πάντων, ακόμη και του καρκίνου με ...; λαδάκι:

«Έχουμε την Παναγία την Παντάνασσα, η οποία ιδιαίτερα βοηθάει τους καρκινοπαθείς. Είναι αυτή η εικόνα, τι να σας πω! Έχει τόσα θαύματα κάμει. Στέλνουμε λαδάκι από το καντήλι της. Σταυρώνονται, γίνονται καλά. Και ένα παιδί στη Ρωσία που μας είπαν ότι το πήραν στο νεκροτομείο, απέθανε δηλαδή, και πήγεν η μάνα του και το άλειψεν με το λάδι της Παναγιάς της Παντάνασσας και είχε κι ένα καρτ ποστάλ, μια χάρτινη εικόνα, και τον σταύρωσε επάνω κι αμέσως το παιδί άνοιξε τα μάτια του. Έχουμε πάρα πολλά τέτοια. Στην Αυστραλία, μας γράφουν, γίνονται θαύματα πολλά με καρκινοπαθείς».

Πρόσφατα, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Απόστολος Κακλαμάνης, σε μια έκρηξή του κατά τη διάρκεια συνέντευξης είπε πως η Ελλάδα σύρθηκε στο σκάνδαλο του Βατοπαιδίου από ένα θρησκόληπτο υπουργό. Πραγματικά ο Εφραίμ κράτησε σε ομηρία την κυβέρνηση μέσω ενός συμβούλου του πρωθυπουργού, ο οποίος πάσχει από καρκίνο. Πείστηκε πως, αν δείξει πίστη και βοηθήσει το Βατοπαίδι, η Παναγία θα τον γιατρέψει. Τον τύλιξαν μάλιστα με την Αγία Ζώνη. Ο Εφραίμ έστειλε στα δίδυμα του Καραμανλή μόλις γεννήθηκαν εικόνα από το Βατοπαίδι και ο Καραμανλής ανταπέδωσε. Όταν επισκέφθηκε το Άγιο Όρος, διανυκτέρευσε στο Βατοπαίδι ενάντια στο εθιμοτυπικό που απαιτούσε να μείνει στην πρώτη μονή, δηλαδή της Μεγίστης Λαύρας. Έτσι ο Εφραίμ έδειξε στους πάντες (και κυρίως στην αντίπαλη μονή) ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο.

ΠροφΗτειες, ενοραςεις, λιακοπουλος στο μπλεντερ

Σε λίγα χρόνια, το Βατοπαίδι έγινε ένας ισχυρός μηχανισμός. Ο Εφραίμ πηγαινοερχόταν με ελικόπτερα επιχειρηματιών. Υπολογιζόταν ως άγιος, μια και κανένας δεν έμπαινε στον κόπο ή δεν τολμούσε να αμφισβητήσει την αγιότητά του. Μοναχοί του Αγίου Όρους μίλαγαν για ζωή που δεν έχει σχέση με τη μοναστική παράδοση και γι αποκρυφιστικά κηρύγματα, αλλά κανένας δεν έδινε σημασία. Τα φώτα της δημοσιότητας ήταν πολύ ισχυρά και αποκλειστικά πάνω στον Εφραίμ.

Ο Ιωσήφ έπαιζε το ρόλο πνευματικού του Βατοπαιδίου. Κανένας δεν γνώριζε το παρελθόν. Άρχισε να συγγράφει βιβλία που από τους Βατοπαιδινούς διαφημίζονταν ως το ίδιο το κήρυγμα του Θεού. Στην πραγματικότητα ήταν εσχατολογικές αντιλήψεις, χωρίς καμιά θρησκευτικότητα, και κηρύγματα βγαλμένα από το Μεσαίωνα. Δεν αντέχουν σε καμιά θεολογική κριτική. Ιδού ένα απόσπασμα από τα «θεόπνευστα» βιβλία, με τα οποία ο Ιωσήφ κηρύσσει την τυφλή υπακοή:

«Ένας γέροντας έστειλε τον υποτακτικό του στα βατράχια που φώναζαν. Του λέει: "Παιδί μου, πήγαινε στα βατράχια και πες είπε ο γέροντας να σταματήσετε, γιατί θέλουμε να διαβάσουμε την ακολουθία". Ο υποτακτικός δεν είπε όχι, έδειξε, όπως έπρεπε, υπακοή. Πήγε λοιπόν και τους είπε: "Να σταματήσετε, είπε ο γέροντας". Τότε μίλησε ένα βατράχι και λέει: "Πες του γέροντα τώρα τελειώνουμε εμείς τη δοξολογία του Θεού και όταν πάμε να ξεκουραστούμε συνεχίστε εσείς"».

Σε μια άλλη θεόπνευστη συγγραφή, ο Ιωσήφ διηγείται πως ένας άλλος πήγε για ψάρεμα, ενώ το απαγόρευσε ο γέροντας, και βγήκε ένα θηρίο από τη θάλασσα, ο διάβολος και άρχισε να τον κυνηγά. Σκοταδισμός και συλλογιστική δημοτικού που βαφτίζονται θεόπνευστο μήνυμα. Κανένας δεν τα πρόσεχε. Όλοι κολυμπούσαν στα κύματα της αόριστης αγιότητας του Εφραίμ ίσως για να ξεφύγουν από το πέλαγος των αμαρτιών τους. Όσοι τον κριτικάρουν τους έχει βάλει ο διάβολος. Απλοί λογαριασμοί και προεξοφλημένοι.

Ο Ιωσήφ βαφτίστηκε ιερή και προφητική μορφή. Ήταν ενορατικός και άγιος. Έβλεπε οράματα και είχε το χάρισμα της προφητείας. Πολλά πνευματικά του τέκνα έπαιρναν γράμματα που περιείχαν προφητείες-στιχάκια. Η πιο γνωστή είναι αυτή που ο τηλεπωλητής Δημοσθένης Λιακόπουλος δημοσίευσε σε ένα βιβλίο που εξέδωσε, το Ο Καιρός γαρ Εγγύς. Ένα στιχούργημα που προβλέπει πως η Ελλάδα θα λάμψει, αφού η Ρωσία μπει στην Τουρκία, γίνει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, σφαχτεί το ένα τρίτο των Τούρκων και πνιγεί στο αίμα το σύμπαν. Όλα αυτά το 2024 και με τη νίκη των Ελλήνων πάντα. Ο Ιωσήφ διαψεύστηκε στην προφητεία του ότι θα εκθρονιστεί ο Χρυσόστομος Πάφου, αλλά για τον κόσμο είναι σίγουρος. Όπως και ο Λιακόπουλος.

Προφητείες και θαύματα σαν τα αντιβιοτικά. Κάθε έξι ώρες μετά το φαγητό. Ίσως την καλύτερη θεολογική κριτική για το σύστημα Βατοπαιδίου να την έχει εκφράσει ο Χρήστος Γιανναράς στην Καθημερινή χαρακτηρίζοντάς το «ατομοκεντρικό ευσεβισμό».

«Ο ατομοκεντρικός ευσεβισμός πηγαίνει πακέτο με τον ακτιβισμό και την εκκοσμίκευση. Οι ατομικές "πεποιθήσεις" ισχυροποιούνται σαν ψυχολογική αυθυποβολή, όταν επενδύονται σε μαχητική προπαγάνδα: κηρυγματική οιστρηλασία, εκδοτικό οργασμό, ηλεκτρονική τεχνολογία "επικοινωνίας", άρτια μεθοδευμένη χειραγώγηση συνειδήσεων. Και η ατομική ηθική χρειάζεται τεκμήρια αξιομισθίας: αγαθοεργά ιδρύματα με υποβλητική κτιριακή υποδομή, χώρια τα οικοδομικά συγκροτήματα για να στεγάζεται το ιεραποστολικό έργο. Ο οργανωμένος ευσεβισμός έχει ανάγκη από χρήμα, πολύ χρήμα, για να εξασφαλίζει κύρος, επιβολή, τεκμαρτή αυτοδικαίωση.

»Το χρήμα, το κύρος, η χειραγώγηση συνειδήσεων είναι διαχείριση εξουσίας και η εξουσία πάντοτε μέθη, συνήθως ανεπίγνωστη. Το πρόσχημα για να εξωραϊστεί η υπέρτατα ηδονική μέθη της εξουσίας είναι ότι έτσι υπηρετείται η "δόξα του Θεού". Είναι πεπεισμένος ο ευσεβιστής ότι με τη λογική του Αντιχρίστου υπηρετεί τον Χριστό».

Λίγο πριν αποκαλυφθεί το σκάνδαλο, ο Εφραίμ είχε δημιουργήσει την εντύπωση του συνομιλητή με τον Θεό. Συνάντησα δεκάδες ανθρώπους που υποστήριζαν πως ο Εφραίμ έχει το χάρισμα της ενορατικότητας. Μου έλεγαν μάλιστα πως, όταν τον συνάντησαν, τους έλεγε λεπτομέρειες από την προσωπική τους ζωή. Όλοι τους είχαν όμως ένα κοινό: Είχαν πριν εξομολογηθεί. Στην Κύπρο υπάρχουν περίπου 100 οικογένειες που τα παιδιά τους, επιστήμονες οι περισσότεροι, έγιναν μοναχοί στο Άγιο Όρος. Ήταν παιδιά θρησκευόμενων οικογενειών που οι γονείς τους σήμερα θεωρούν πως ο Εφραίμ τα πλησίασε με τον ίδιο τρόπο. Επισκέφθηκαν το Άγιο Όρος και πείστηκαν από τα θεϊκά του χαρίσματα. Το σύστημα του Εφραίμ έχει ένα δίκτυο από ιερείς σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Οι ιερείς, αφού εξομολογήσουν τα παιδιά, τα στέλνουν στο Άγιο Όρος. Ενημερώνουν όμως τον Εφραίμ για λεπτομέρειες από τη ζωή του παιδιού που εξομολογήθηκε. Όταν ο Εφραίμ συναντήσει τον νεαρό, αρχίζει να του μιλά λέγοντας λεπτομέρειες από τη ζωή του. Ο νεαρός συγκλονίζεται και αποδίδει τα πάντα στις μαγικές ενορατικές ικανότητες του ηγουμένου. Στο δεύτερο στάδιο, το βράδυ αρχίζουν να σημαίνουν τα σήμαντρα και οι καλόγεροι φωνάζουν πως εμφανίστηκε η Παναγία. Ο Εφραίμ μεταφράζει την «εμφάνιση» της Παναγίας ως σημάδι. Η Παναγία θέλει τον εκλεκτό της στο Βατοπαίδι.

το ενα χερι νιβει τ' αλλο και ολα ξεπλενουνε;

Το Βατοπαίδι έχει πρόσβαση σε δεκάδες πανεπιστήμια σε Αγγλία και Αμερική και μια εικόνα που θα ζήλευε ο πιο ικανός επικοινωνιολόγος. Ο βασιλιάς Κάρολος της Αγγλίας, ο Πούτιν, Έλληνες υπουργοί, τραπεζίτες, η αφρόκρεμα του κόσμου, όχι μόνο της Ελλάδας, περνάει από το Βατοπαίδι. Η φήμη του πολλαπλασιάζεται με δωρεές εκατομμυρίων σε εκκλησίες στην Ελλάδα και την Κύπρο. Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι η θρησκευτική αίγλη που έλκει. Μάλλον είναι ένας καλός συνδυασμός επίδειξης θρησκευτικότητας με άλλοθι και πεποίθησης πως προστατεύονται από κάποιον ισχυρό. Όχι απαραίτητα τον Θεό, αλλά αυτό το πλέγμα των ισχυρών.

«Οι διαπλεκόμενοι με το Βατοπαίδι ήταν τα πιο γνωστά ονόματα της πολιτικής, επιχειρηματίες, μεγαλοδικηγόροι ακόμη και άνθρωποι του θεάματος»

Όσοι σχετίζονται με το Βατοπαίδι μοιάζουν να αναγνωρίζουν μια αρχή ανάδρασης για τη σχέση τους. Όπως αυτή που διέπει το καζανάκι στην τουαλέτα. Όταν πατάς το κουμπί, αδειάζει, αλλά ταυτόχρονα αυτή είναι η κίνηση που το ξαναγεμίζει. Όποιος, λοιπόν, έμπλεκε με το Βατοπαίδι έπαιρνε από την αίγλη του αλλά αυτή ήταν και η κίνηση που τον έβαζε στη λογική πως πρέπει να το ξαναγεμίσει με τη δική του. Έτσι γέμιζε το καζανάκι με φήμες, διηγήσεις και προσφορές από υπουργούς, δημοσιογράφους, ηθοποιούς έως και ιδιοκτήτες κέντρων διασκέδασης.

Πριν από δύο χρόνια κυκλοφόρησε η φήμη πως ένας επιχειρηματίας ετοιμάζει το δικό του κόμμα με ανθρώπους απ όλα τα κόμματα. Αυτοί που ξέρουν λένε πως ήταν ένα σχέδιο του Εφραίμ. Υπήρξε μάλιστα και σχετική συνάντηση πολιτικών στη Γλυφάδα. Ο Εφραίμ, απολυτοποιώντας τη δύναμή του, προσπαθούσε να φτιάξει ένα Ορθόδοξο Βατικανό. Πολλοί υποστηρίζουν πως σκοπός ήταν να μεταφερθεί στο Βατοπαίδι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όταν τα προβλήματα με την Τουρκία δεν θα έχουν λύση. Πάντως, η δομή και οι κινήσεις του μηχανισμού Βατοπαιδίου μοιάζουν περισσότερο με τη συντηρητική και σκoταδιστική Opus Dei. Η επιλογή του Εφραίμ και των συμβούλων του όχι να πάρει τα λεφτά έστω από τα οικόπεδα, αλλά να κάνει επιχειρήσεις πίσω από τις οποίες θα κρυβόταν είναι αποκαλυπτική. Αν δεν έβγαινε στην επιφάνεια το σκάνδαλο, κανένας δεν θα ήξερε ποιανού είναι ο οικονομικός κολοσσός που έχει δημιουργηθεί. Στα σχέδια ήταν να γίνουν ΜΜΕ, ιδρύματα και οικονομικές δικτυώσεις που θα χρηματοδοτούν και θα αναδεικνύουν τους πολιτικούς που θέλουν.

Σε μεγάλο βαθμό αυτό γινόταν. Υπήρξαν καταγγελίες βουλευτή της ΝΔ πως κανένας δεν γινόταν βουλευτής στη Μακεδονία αν δεν έπαιρνε το χρίσμα του Βατοπαιδίου. Ακόμη και σήμερα ο Εφραίμ συνεχίζει τη σκοτεινή διπλωματία. Προσπαθεί να δημιουργήσει συσχετισμούς, αλλά και πιέσεις, πλησιάζοντας τη Μόσχα. Η Μόσχα βλέπει πολύ θετικά το να αποκτήσει συμμάχους στο Άγιο Όρος υπέρ του Πατριάρχη Ρωσίας που θέλει να γίνει Οικουμενικός. Ο Εφραίμ συνάντησε στη Μόσχα τον Μετβέντεφ. Το Άγιο Όρος διεκδικεί κομμάτι της Κόκκινης Πλατείας, ως παλιό μετόχι, και ο Εφραίμ είναι σε θέση να υποσχεθεί διαπραγμάτευση υπέρ των Ρώσων.

Ο παλιός βυζαντινός μυστικισμός και οι συνωμοσίες ωχριούν μπροστά σε όλα αυτά που έχει δημιουργήσει το σύγχρονο Βατοπαίδι. Κανένας δεν ξέρει ποια είναι η οικονομική διαπλοκή των αγίων πατέρων. Κανένας δεν ξέρει ποιος προσκύνησε εκτός από τις εικόνες τους και τα οικονομικά τους σχέδια. Και κυρίως πού έσπρωξαν ο φόβος και η θρησκοληψία του καθενός τις κινήσεις του. Λένε πως ακόμη και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής έγινε αποδέκτης προφητείας του Εφραίμ πως θα κυβερνήσει την Ευρώπη.

·       Αναδημοσίευση από:   http://edo-makedonia.pblogs.gr/2011/12/kai-o-theos-dakryse-sto-batopedi.html,

Το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας, η περίπτωση των Odious Debt και το Δόγμα Calvo

Η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός, ότι δεν κατάφεραν να επιτύχουν με τη βάρβαρη και καταστροφική πολεμική τους βία, προσπαθούν ως παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου να το επιτύχουν με τον καταχρηστικό δανεισμό  των φτωχών και εξαρτημένων χωρών. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της κατακτητικής πολιτικής του κεφαλαίου. Υπάρχουν πολλές απόψεις για τις επιλογές που έχουν οι εξαρτημένες και καταχρηστικά υπερχρεωμένες χώρες για να βγουν από το θανάσιμο εναγκαλισμό τους από τους δανειστές τους. Ως Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό είχαμε καταθέσει τη δική της άποψη με το κείμενο 'Η Μεγάλη Καμπή' (βλέπε, περιοδικό Πολίτες, τεύχος Απρίλη 2010 και http://epithesh.blogspot.gr/2010/04/h.html, καθώς επίσης και με το κείμενο "Odious Depbt και τρία ερωτήματα", στο http://epithesh.blogspot.gr/2010/06/odious-dept.html, Από τότε ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλές απόψεις και το κυριότερο επιβλήθηκαν πολιτικές που οδήγησαν την Ελλάδα σε ακόμα μεγαλύτερο εξωτερικό καταχρηστικό δανεισμό. Φιλοξενούμε παρακάτω ένα ενδιαφέρον κείμενο που ρίχνει, από τη σκοπιά του διεθνούς και του ελληνικού δικαίου, φως στο θέμα του καταχρηστικού δανεισμού της Ελλάδας και αποτελεί ισχυρό αντίλογο στην πολιτική που εφαρμόστηκε για την αντιμετώπισή του. Ο διάλογος δεν έβλαψε ποτέ και κανέναν εκτός από εκείνους που αγαπούν τον μονόλογό τους και  μας θέλουν κωφάλαλους.

Για την πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος

 *

H Μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους

στο Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο. 

Το «δόγμα Calvo»*

Του Δημήτρη Αντωνίου

Το κάθε κράτος μπορεί νόμιμα ως ελεύθερη και χωρίς προϋποθέσεις, εξωτερικές και εσωτερικές, έκφραση, πραγμάτωση και αυτοπροστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας να κατάσχει (σε περίπτωση παράνομων πράξεων), να απαλλοτριώσει, ή να εθνικοποιήσει, ημεδαπές και αλλοδαπές, κρατικές και ιδιωτικές, ιδιοκτησίες και επενδύσεις στην εδαφική του επικράτεια, με αναγκαστικά κύριο και πρωταρχικό σκοπό την διασφάλιση και προστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας και γενικότερα του Δημοσίου του Συμφέροντος (νοουμένου εδώ και με την δευτερεύουσα οικονομική, αλλά κυρίως με την πρωταρχική έννοια του, ήτοι αυτή της Εθνικής του Κυριαρχίας), με ή χωρίς αποζημίωση των πρώην ιδιοκτητών (Συνταγμα. 1,17,106).

Ως «επενδύσεις» εδώ νοούνται αδιακρίτως και ισότιμα, οι βιομηχανικές επενδύσεις, οι επενδύσεις εκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου (concession agreements), αλλά και επενδύσεις (δανειακών) κεφαλαίων, ήτοι χρηματικά δάνεια με την μορφή ομολόγων, εντόκων γραμματίων κλπ. Τα δικαιώματα αυτά προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και Εθνικού Συμφέροντος, έχουν ενσωματωθεί στο διεθνές δίκαιο τυπικά από το 1962 (βλ. βιβλ. Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14.12.1962) κι αποτελούν μια τροποποίηση του «δόγματος Calvo» (Calvo`s doctrine), το οποίο εισηγήθηκε ο Αργεντίνος δικαστής Calvo το 1868 (στον κολοφώνα της αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου από της ευρωπαϊκές κυρίως αποικιοκρατικές χώρες).

Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, όταν μια ξένη επένδυση (βιομηχανική ή δανειακή-κεφαλαιακή με την μορφή δανείων και ομολόγων), διακρατική (με την μορφή διεθνών συνθηκών), η μεταξύ κράτους και ιδιωτών επενδυτών (με την μορφή συμβολαίων), δημιουργήσει, στην χώρα λειτουργίας της, συνθήκες άνισης και αήθους οικονομικής εκμετάλλευσης του ντόπιου πληθυσμού υπέρ της, ή του κράτους καταγωγής της οδηγώντας αναγκαστικά και στην συνακόλουθη απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας, λειτουργίας της υπέρ του κράτους καταγωγής της, ή υπέρ της επένδυσης της ίδιας, τότε το κράτος λειτουργίας της έχει το νόμιμο δικαίωμα να άρει την ανισότητα αυτή με οποιοδήποτε τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικοποιήσεώς της «επένδυσης» για λόγους «Εθνικού Συμφέροντος» (public utility), με την καταβολή (nationalization), ή όχι (expropriation) αποζημίωσης στον ιδιοκτήτη της επένδυσης.

Το «Εθνικό Συμφέρον» εδώ εννοιολογικά ταυτίζεται σύμφωνα με όσα προείπαμε κυρίως με την διασφάλιση, αλλά και την έκφραση της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης».

Σε κάθε περίπτωση, το καταβλητέο και το ύψος της αποζημίωσης θα κριθεί και θα καθοριστεί αποκλειστικά από τα δικαστήρια του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης» και με βάση τις οικονομικές συνθήκες και ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού. Η εφαρμογή (υλοποίηση) του δόγματος Calvo, συνιστά ταυτόχρονα, την έκφραση (άσκηση) και την αυτοπροστασία της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της επένδυσης.

Μάλιστα σύμφωνα με το ίδιο αυτό «δόγμα» και όπως είπαμε ήδη η δικαστική αρμοδιότητα για τα προκύπτοντα νομικά ζητήματα στην διαδικασία εθνικοποίησης της «επένδυσης», ανήκουν αποκλειστικά στον κράτος υποδοχής και λειτουργίας της επένδυσης, το κυρίαρχο νομικό πλαίσιο και τα δικαστήρια του οποίου θα καθορίσουν, κυρίαρχα, το περιεχόμενο, την αναγκαιότητα της εθνικοποίησης, την αντικειμενική αλήθεια του κινδύνου του Εθνικού Συμφέροντος του λαού από την λειτουργία της επένδυσης στην επικράτειά του και τελικά την νομιμότητα της εθνικοποίησης, καθώς και την καταβολή ή όχι αποζημίωσης στον πρώην ιδιοκτήτη της.

Η εκδίκαση της υπόθεσης της εθνικοποίησης, στα δικαστήρια, του αλλοδαπού κράτους επενδυτή και σύμφωνα με το δικό του δίκαιο, αποκλείεται. Το «δόγμα Calvo» έτσι, στερεί τις ξένες (κρατικές και ιδιωτικές) επενδύσεις από την «διπλωματική ασυλία» και την «νόμιμη» στρατιωτική των προστασία από το ισχυρότερο κράτος επενδυτή. Το «δόγμα Calvo» συνιστά συνεπώς μια μορφή «δικαστικού εθνικισμού».

Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζεται και διασφαλίζεται διεθνώς, η δίκαιη κατανομή του πλούτου με όρους αμοιβαίου σεβασμού, ισότητας και δικαιοσύνης μεταξύ των κρατών και των λαών των και αποκλείεται η συνέχιση και επαναφορά της δουλείας με άλλη μορφή και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Το «δόγμα» Calvo, ήταν η πρώτη αντίδραση του Δικαίου κατά της άγριας και απάνθρωπης εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στις αποικιοκρατούμενες χώρες από τους ευρωπαίους δυνάστες αποικιοκράτες του 19ου αιώνα.

Έκτοτε το δόγμα αυτό, συμπεριελήφθη σε όλα τα συντάγματα των κρατών της Νότιας. Αμερικής και κατέστη μέρος και του Διεθνούς Δικαίου από το 1962 με τις προαναφερόμενες συνθήκες: Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14.12.1962.

Οι αρχές του «δόγματος Calvo» ενσωματώθηκαν στο άρθρο 106, σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ.1 του Ελληνικού Συντάγματος. Η αναγκαστική ισχύ των παραπάνω αρχών του «δόγματος Calvo» στα πλαίσια του Διεθνούς και Εθνικού Δικαίου για την ακύρωση των Διεθνών Συνθηκών και η δέσμευση των αντισυμβαλλομένων μερών της Δανειακής Σύμβασης της «ελληνικής κυβέρνησης και της Τρόικας», για τον σεβασμό και την εφαρμογή των σχετικών δικαστικών αποφάσεων, συνομολογείται στο άρθρο 6 παρ.6α, 6β, της Σύμβασης (του κεφ: Αποπληρωμή, Πρόωρη Αποπληρωμή, Υποχρεωτική Αποπληρωμή και Ακύρωση).

Στο «δόγμα Calvo» και στην συναφή παραπάνω συνθήκη του Διεθνούς Δικαίου στηρίχθηκαν οι 10άδες των νόμιμων εθνικοποιήσεων κατά διάφορων, ευρωπαϊκών κυρίως, αποικιοκρατικών εταιρειών και επιχειρήσεων που λειτουργούσαν σε αποικιοκρατούμενες χώρες του τρίτου κόσμου και οι οποίες λυμαίνονταν τον ντόπιο πλούτο σε συνθήκες ανθρώπινης δουλείας και εξευτελισμού του ντόπιου λαού.

Στο νομικό αυτό πλαίσιο στηρίχθηκε επίσης και η άρνηση αποπληρωμής των εξωτερικών δανείων από την ελληνική κυβέρνηση το 1934, η οποία δικαιώθηκε με την ιστορική απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου αρ. 78/15061934 καθώς και η άρνηση της Αργεντινής το 2003 της αποπληρωμής των εξωτερικών της χρεών και η οποία (Αργεντινή) δικαιώθηκε επίσης με την από 8 Μαΐου 2007 απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου για το ίδιο θέμα. Και τέλος, στο νομικό αυτό καθεστώς στηρίχθηκε και η νομιμότητα της δημοψηφισματικής απόφασης του Ισλανδικού λαού να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών του χρεών το καλοκαίρι του 2009, χωρίς ουδεμία συνέπεια.

• Συμπέρασμα πρώτο: Τα παραπάνω, απορρέοντα από το Διεθνές Δίκαιο, αναφαίρετα και μη-παραιτήσιμα υπέρ του Ελληνικού Λαού, δικαιώματα, θα μπορούσε να ασκήσει η

προδοτική ελληνική κυβέρνηση και δεν το έκανε. Μπορούσε δηλαδή, νόμιμα να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών της χρεών, τόσο των αρχικών της προς τις ιδιωτικές ξένες τράπεζες, όσο και των μετέπειτα δανειστών της, ήτοι των κρατών μελών της ΕΕ και του ΔΝΤ, για αντικειμενικούς λόγους έκτακτης εθνικής ανάγκης και προστασίας του Εθνικού της Συμφέροντος (Συντ.106).

Αντ’ αυτού όμως, η ελληνική κυβέρνηση, δολίως και προδοτικά, όχι μόνο δεν τον έκανε, αλλά προτίμησε να εξοφλήσει πλήρως τους ξένους τοκογλύφους, με τίμημα, την διάπραξη μιας ουσιαστικής βιολογικής, οικονομικής και ηθικής γενοκτονίας των Ελλήνων πολιτών της.

Όχι μόνο έκοψε τις ληξιπρόθεσμες οφειλές της προς τους Έλληνες πολίτες (κηρύσσοντας έτσι εσωτερική χρεοκοπία), για τις παρεχόμενες από τους τελευταίους επιχειρηματικές υπηρεσίες των (δημόσια έργα, προμηθευτές νοσοκομείων, επιστροφές φόρων κλπ.) προς αυτήν, αλλά και έκοψε, βαναύσως, απολυταρχικά και αλύπητα, μισθούς και συντάξεις, σε χαμηλομισθωτούς και χαμηλοσυνταξιούχους, σπρώχνοντας τους τελευταίους στα όρια της βιολογικής των εξαφάνισης και της ηθικής των απαξίωσης και εξαθλίωσης, έκλεισε νοσοκομεία και σχολεία.

Επέβαλε τέλος, θανατηφόρους στην κυριολεξία φόρους, καθώς και έκτακτα χαράτσια στην ακίνητη περιουσία, τα οποία ενσωματώνονται στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, με ποινή για την μη πληρωμή των, την διακοπή του ρεύματος των ελληνικών σπιτιών αδιακρίτως!

Αν δεν είναι αυτή δόλια προαίρεση και διάπραξη Εσχάτης Προδοσίας κατά του Ελληνικού Λαού από την «ελληνική» Κυβέρνηση και του κοινοβουλίου που νομοθετεί τα μέτρα αυτά, τότε ποία είναι;

• Συμπέρασμα δεύτερο: H από 08.05.2011 Διεθνής Δανειακή Σύμβαση της «ελληνικής κυβέρνησης» με την Τρόικα, για τον δανεισμό της πρώτης από την δεύτερη με το ποσό των 120 δις. ευρώ, είναι επί της ουσίας αυτοδίκαια άκυρη (όχι απλά ακυρώσιμη) διότι:

α) Θυσιάζει το (οικονομικό κατ` αρχήν) Δημόσιο Συμφέρον του Ελληνικού Λαού, υπέρ των ξένων τοκογλυφικών οικονομικών δολοφόνων (Τρόικα, ξένες τράπεζες), σε βαθμό συνακόλουθης, έμμεσης μεν, αλλά ουσιαστικής κατάλυσης της Εθνικής Κυριαρχίας της Ελλάδος (σύμφωνα με όσα προαναφέραμε)

β) Παραβιάζει άμεσα και κατάφωρα την Εθνική Κυριαρχία της Ελλάδος με συγκεκριμένους όρους, με τους οποίους η «ελληνική» κυβέρνηση εκχωρεί παράνομα σε ξένες δυνάμεις και τις τρείς συνιστώσες της Λαϊκής Κυριαρχίας, ήτοι την Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική, καθώς και το σπουδαιότερο την εδαφική της ακεραιότητα σε αυτές, δια του αδιανοήτου όρου της Δανειακής Σύμβασης, με τον οποίο η «ελληνική Κυβέρνησης παραιτείται από την ασυλία, λόγω Εθνικής Κυριαρχίας, επί της εδαφικής ακεραιότητας και όλων των περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδος!».

γ) Παραβιάζει το άρθρο 28 παρ.3 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο είναι δυνατή η εκχώρηση μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας, μόνο με τον όρο του σεβασμού του δημοκρατικού πολιτεύματος και των αρχών της ισότητας και αμοιβαιότητας. Και τούτο διότι η Διεθνής Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδος με την Τρόικα περιέχει τον όρο αρ.7 παρ.1 («Πληρωμές») με τον οποίο, απαγορεύει τον συμψηφισμό των (ενδεχομένων) οφειλών των μελών κρατών της ΕΕ (μέρος της Τρόικας) με το δάνειο της Ελλάδος που συνομολογείται με την Δανειακή αυτή Σύμβαση. Τούτο συνεπάγεται την παραβίαση των προαναφερομένων αρχών της ισότητας και αμοιβαιότητας, συνεπώς και την παράνομη και προδοτική μονομερή εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένες δυνάμεις (Τρόικα).

δ) Καταλύει έμμεσα, αλλά ουσιαστικά, την Εθνική μας Κυριαρχία, δια της κατάλυσης του Εθνικού (οικονομικού) Συμφέροντος της Ελλάδος (εδώ θεωρουμένου με την οικονομική του σημασία), δια της παρ. α-ii του υποκεφαλαίου «Υποχρεώσεις» του κεφαλαίου της: «Παροχές, εγγυήσεις και Υποχρεώσεις», σύμφωνα με το οποίο: «Ο Δανειολήπτης δεσμεύεται να μην χορηγήσει σε οποιονδήποτε άλλο πιστωτή ή κάτοχο του δημοσίου χρέους (εσωτερικού ή εξωτερικού), προτεραιότητα σε σχέση με τους Δανειστές (της Τρόικας)». Ταυτόχρονα βέβαια, ο όρος αυτός, καθίσταται μπούμερανγκ κατά της εγκυρότητας της Σύμβασης αυτής, διότι καταλύσει την Εθνικής μας Κυριαρχία.

ε) Η αναφερθείσα τέλος Διεθνής Δανειακή Σύμβαση (Συνθήκη), είναι και τυπικά άκυρη, διότι δεν έχει επικυρωθεί με κυρωτικό νόμο από την βουλή με την ελάχιστη πλειοψηφία των 180 βουλευτών, όπως προβλέπεται ρητά στο άρθρο 28 παρ.2 του Συντάγματος. Το γεγονός όμως της μη-ψήφισης της Σύμβασης αυτής από την Βουλή, δεν την καθιστά νομικά ανίσχυρη και συνεπώς δεν απαλλάσσει τα υπογράφοντα αυτήν μέλη της ελληνικής κυβέρνησης από τις πολιτικές και ποινικές των ευθύνες διότι και μόνο η υπογραφή της απ` τα μέλη της «ελληνικής» κυβέρνησης, συνιστά Estoppel κατά το Διεθνές Δίκαιο, δηλαδή συνιστά μια δεσμευτική για την ελληνική κυβέρνηση υπόσχεση και δέσμευση (ένα ρητό συμβόλαιο) προς τα αντισυμβαλλόμενα κράτη για την πιστή εφαρμογή της.

Επιπλέον, η έμπρακτη τελικά εφαρμογή της Σύμβασης αυτής, παρά την μη-ψήφισή της από την Βουλή, συνιστά έναν ακόμα επιπρόσθετο επιβαρυντικό παράγοντα του εγκλήματος της Εσχάτης Προδοσίας κατά της Ελλάδος από την «ελληνική» Κυβέρνηση, διότι καταδεικνύει τον δόλο της τελευταίας στην διάπραξη του εγκλήματος αυτού και αποκαλύπτει το εγκληματικό της πάθος για την εκτέλεση της, προδοτικής και ακρωτηριαστικής για την Ελλάδα, Δανειακής αυτής Διεθνούς Σύμβασης.

Η υπογραφή συνεπώς τη Συνθήκης αυτής, αλλά και η έμπρακτη εφαρμογή της, συνιστά τον ορισμό της Εσχάτης Προδοσίας της «ελληνικής» Κυβέρνησης και της Βουλής που υπογράφει τους νόμους του Μνημονίου που ψηφίζονται σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης κατά της Ελλάδος. Συναφώς και η άρνηση της Κυβέρνησης να καταγγείλει και κηρύξει μονομερώς, έστω υστερόχρονα, άκυρη της Συνθήκη αυτή με ειδικό ακυρωτικό νόμο δεδομένου ότι όλες οι διεθνείς συνθήκες κυρώνονται στην Βουλή με κυρωτικούς νόμους (άρθρο 28 παρ.2 του Συντάγματος), ή έστω να ζητήσει την ακυρότητά της στα ελληνικά δικαστήρια, επικαλούμενη (η ελληνική κυβέρνηση) την, δια της Συνθήκης αυτής, κατάλυση της Εθνική μας Κυριαρχίας συνιστά διάπραξη της Εσχάτης Προδοσίας κατά της Ελλάδος και εκ παραλείψεως, ενώ ταυτόχρονα καταδεικνύει και τον δόλο της Κυβέρνησης στην διάπραξη αυτού, του ειδεχθεστέρου όλων, εγκλήματος.

Το ερώτημα που καλείται η δικαιοσύνη, κυρίως όμως η ιστορία, να απαντήσει τώρα είναι το εξής: Mε ποίο τίμημα άραγε προδόθηκε η χώρα μας;

Τέλος, επειδή δια της προδοτικής αυτής Σύμβασης καταλύεται κατάφωρα η Εθνική Κυριαρχία της Ελλάδος, ως συνεργοί της «ελληνικής» κυβέρνησης στην διαπραχθείσα Εσχάτη Προδοσία κατά της Ελλάδος, θεωρούνται και είναι και τα μέλη της Τρόικας, που είναι αντισυμβαλλόμενα στην Σύμβαση αυτή, σύμφωνα με το Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο.

• Συμπέρασμα τρίτο: Από τα παραπάνω εξηγείται συνεπώς και η επιμονή των κατακτητών της Τρόικας να ζητήσουν και η «ελληνική» κυβέρνησης να δεχτεί, να συμπεριληφθούν στην Δανειακή αυτή Σύμβαση οι άκρως προδοτικοί όροι περί «παραίτησης της Ελλάδος, αμετάκλητα και χωρίς όρους, από το δικαίωμα ασυλίας της επί όλων των περιουσιακών στοιχείων της» και από το «δικαίωμά της για την δικαστική της προσφυγή και προστασία στην και από την Ελληνική Δικαιοσύνη(!), στην διαδικασία εκτέλεσης της Σύμβασης αυτής», για την οποία «ισχύει το Αγγλικό Δίκαιο»!

Κι αυτό έγινε διότι, όλοι, οι Τροϊκανοί και η κυβέρνηση, γνωρίζουν ότι η Ελλάδα, θα μπορούσε να επικαλεσθεί και να ασκήσει το αναφαίρετο και μη-παραιτήσιμο δικαίωμα της «εθνικής της κυριαρχίας» στην εδαφική της επικράτεια. και να αρνηθεί την

αποπληρωμή όλων των εξωτερικών της δανείων και χρεών της, για λόγους Εθνικού της Συμφέροντος.

Οι Τροϊκανοί εγνώριζαν επίσης ότι, μια (μελλοντική) αληθινά πατριωτική ελληνική κυβέρνηση, θα μπορούσε να ασκήσει το αναφαίρετο αυτό δικαίωμά της τής Εθνικής της Κυριαρχίας και να καταγγείλει και να ακυρώσει μονομερώς, με ειδικό ακυρωτικό νόμο, την προδοτική αυτή Δανειακή Σύμβαση, για τον λόγο ότι η τελευταία καταλύει της Εθνική Κυριαρχία της χώρας μας.

Και η μονομερής καταγγελία της Σύμβασης αυτής και για τον παραπάνω λόγο από την Ελλάδα, θα ήταν μια πράξη με την οποία η τελευταία θα εξέφραζε και προστάτευε την Εθνική της Κυριαρχία, στην οποία περιλαμβάνονται και η Νομοθετική και Δικαστική Εξουσία της (legislative and judicial reserved domain of sovereignty).

Για τον λόγο ακριβώς αυτό, η μονομερής αυτή καταγγελία της Σύμβασης δεν θα συνιστούσε παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, αλλά αντίθετα πράξη σεβασμού και πιστής εφαρμογής του! Είναι προφανές ότι οι Τροϊκανοί, ακριβώς για τους παραπάνω λόγους, ζήτησαν και η «ελληνική» κυβέρνηση δουλικά και προδοτικά δέχτηκε, να συμπεριληφθούν οι παραπάνω δύο προδοτικοί όροι στην Δανειακή αυτή Σύμβαση.

Ταυτόχρονα όμως, οι δύο αυτοί προδοτικοί όροι, γύρισαν μπούμερανγκ εναντίον των κατακτητών και της κυβέρνησης, διότι αυτοί (οι όροι) καθιστούν την Δανειακή Σύμβαση (Διεθνή Συνθήκη) αυτοδίκαια άκυρη, διότι παραβιάζουν την Εθνική Κυριαρχία ενός κράτους μέλους της εννόμου Διεθνούς Κοινότητας που προστατεύεται από το Διεθνές Δίκαιο.

_________________

Α) Βιβλιογραφία Διεθνούς Δικαίου, αφορώσα το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών

1) Law of Treaties 1966 (Jus Cojens) (art. 43,50)

2) Vienna Convention (Conference) on the Law of Treaties (+Annex), 1968, 1969, (into force on 1980) (art. 42,44,46,48, 50, 51, 52, 53, 60,62)

3) Charter of the United Nations (art.2 par.4, 6, 7 and art. 81), Chapter VII, IX, XI

4) League of Nations Covenant (art. 15 par.8)

5) Treaty of Rome 1957 (art 211)

6) Γνωμάτευση Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ (UN) για της «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης των κρατών» (States` State of Emergency) (1613η Συνάντηση, 17 Ιουνίου 1980)

7) Απόφαση του Permanent Court of International Justice με αρ. 78/15061939 (απόφαση «Ι. Μεταξά», η οποία περιλαμβάνεται στην δικογραφία)

8) Τhe Law of Treaties. Chapter VVX, p. 603635, on the “Principles of Public International Law, by Prof. Ian Brownlie, Clarendon Press, ed. 4th ed. 1990

Β) Βιβλιογραφία Διεθνούς Δικαίου, αφορώσα την Αρχή της Αποκλειστικής και Μόνιμης Εθνικής Κυριαρχίας των Κρατών επί των Φυσικών των Πλουτοπαραγωγικών Πηγών.

1) European Convention on Human Rights Protocol I

2) American Convention on Human Rights (Art. 21)

3) African Convention on Human Rights (Art. 14)

4) UN General Assembly Resolution on 21121952 (for the rights of selfdetermination)

5) 3d Committee of the UN General Assembly, 1955 (for the rights of selfdetermination)

6) Works in the UN Commission on Permanent Sovereignty over Natural Resources

7) Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14121962

8) UN General Assembly Resolution 3201 (SVI) on 01051974 (Declaration on the Establishment of a New International Economic Order)

9) UN General Assembly adopted the Charter of the Economic Rights and Duties of States, on 12121974, (Art. 2)

10) “Injury to the persons and property of Aliens on state territory”, Chapter XXIII, p.518552, on the “Principles of Public International Law, by Prof. Ian Brownlie, Clarendon Press, ed. 4th ed. 1990

11) “The Relation of Municipal and International Law, Ch.II, p.3257, on the “Principles of Public International Law, by Prof. Ian Brownlie, Clarendon Press, ed. 4th ed. 1990

Γ) α) Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρα 1, 28 παρ.13, 5962, 86, 97) β) Ελληνικός Ποινικός Κώδικας (άρθρα 134, 134Α, 14 παρ.2)

Δ) Ενοποιημένη Απόδοση της Συνθήκης για την Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) (άρθρα 27, 126, 136, 169) Δημ. Αντωνίου

____________

* Το κείμενο είναι μια προδημοσίευση από το βιβλίο του Δ. Αντωνίου, «Τα Αναφιλητά της Έλλης». Πηγή:

http://www.inprecor.gr/index.php/archives/125558#sthash.qpTp8nvE.dpufFirefoxHTML\Shell\Open\Command,